مه ژاړه...
پلار مې راته ویل چې له مڼې څخه یو د وریښمو چنجی وتښتیدی او زما نس ته کوز شو، پلار مې ویل نوم یې سرطان دی... دادی نن مې بیا هغه مڼه وخوړه... پلار مي وایي دا چینجی ماته تاوان نه رسوي، فقط زما په بدن کې غټیږي زما په غوښه ګډیږي او زما بدن لږ لږ خوري، ځکه بیچاره چنجی به هم وږی وي... زه اوس د روغتون په صالون کي یم، چي کله د ساعت ستنه پر دریو ودریږي نو ما به د سینما کوټې ته ننباسي، هلته ډیر زیات د بریښنا ګروپان لګیږي، زه به هلته ویده شم، لکه کله چي به د کارتون کتلو ته د پلار په غیږ کي ناسته وم او ویده به شوم...پلار مې راته ویل هغه ښکلی سړی چي سپینې جامې یې اغوستې دي نن به هغه چینجی ونیسي... بیچاره چینجی به مړ شي! زما په لاسو کې اوس زما د پخوانیو ویښتانو ګیډۍ ده، مور مې وعده راسره وکړه چې زما هغه وریښمین ګوړګوتي ویښتان چي دې د وریښمو چینجي رانه غلا کړي وو بیا به را خیژي او تر پخوا به لا زیات ښکلي او اوږده وي.
وایي یو څو میاشتې وروسته به زما ښایسته وریځي باڼوګان او ښکلي د ویښتانو چوټي وي.
بیا به زه ښایسته یم!
مور جانې مي تینګه وعده راسره کړې چې نور به زه هغه خوږې ګولۍ نه خورم کومي چي ډاکټر راکړې... دوی راته ویل چي دا کیمیاوي چاکلیټ دي، دا به ما جوړوي، مګر زما بد ترې راځي ځګه هره ورځ چي به مې دا چاکلیټ خوړل نو زما ویښتان به یې مړه کول...زما ترور چي هر ځل زما پوښتنې ته راځي نو راته ژاړي... پلار مي راته ویل چي هغه بیچاره چي پیاز مات کړي نو سترګې یې اوښکې کوي، بل ځل مې ترور ته وویل چي ته پیاز مه ماتوه نو به دي اوښکې نه راتویږي خو هغې ویل په پخلي کي چي پیاز نه وي بیا یې مزه کمه وي ... ترور مې راته ګرانه ده، که څه هم لکه زموږ د مدرسې د مدیرې په څیر پنډه او خوشکه ده خو نن مي ډیره یادیږي.
زموږ دکور سپی مي هم یادیږي، دا ځل چي ورشم کورته نو د ډاکتر کیمیاوي چاکلیټ به ورکوم چي ویي خوري او ټول ویښتان یې توی شي، مور به مي هره ورځ له کوره د سپي ویښتانو پاکولو خلاصه وي...
پلارجانه زه ستا خبرې منم
هغه دی د ساعت ستنه پر دریو ودریده...
خدایه ما روغه کړې...
ژباړه: حمدالله فطرت
پلار مې راته ویل چې له مڼې څخه یو د وریښمو چنجی وتښتیدی او زما نس ته کوز شو، پلار مې ویل نوم یې سرطان دی... دادی نن مې بیا هغه مڼه وخوړه... پلار مي وایي دا چینجی ماته تاوان نه رسوي، فقط زما په بدن کې غټیږي زما په غوښه ګډیږي او زما بدن لږ لږ خوري، ځکه بیچاره چنجی به هم وږی وي... زه اوس د روغتون په صالون کي یم، چي کله د ساعت ستنه پر دریو ودریږي نو ما به د سینما کوټې ته ننباسي، هلته ډیر زیات د بریښنا ګروپان لګیږي، زه به هلته ویده شم، لکه کله چي به د کارتون کتلو ته د پلار په غیږ کي ناسته وم او ویده به شوم...پلار مې راته ویل هغه ښکلی سړی چي سپینې جامې یې اغوستې دي نن به هغه چینجی ونیسي... بیچاره چینجی به مړ شي! زما په لاسو کې اوس زما د پخوانیو ویښتانو ګیډۍ ده، مور مې وعده راسره وکړه چې زما هغه وریښمین ګوړګوتي ویښتان چي دې د وریښمو چینجي رانه غلا کړي وو بیا به را خیژي او تر پخوا به لا زیات ښکلي او اوږده وي.
وایي یو څو میاشتې وروسته به زما ښایسته وریځي باڼوګان او ښکلي د ویښتانو چوټي وي.
بیا به زه ښایسته یم!
مور جانې مي تینګه وعده راسره کړې چې نور به زه هغه خوږې ګولۍ نه خورم کومي چي ډاکټر راکړې... دوی راته ویل چي دا کیمیاوي چاکلیټ دي، دا به ما جوړوي، مګر زما بد ترې راځي ځګه هره ورځ چي به مې دا چاکلیټ خوړل نو زما ویښتان به یې مړه کول...زما ترور چي هر ځل زما پوښتنې ته راځي نو راته ژاړي... پلار مي راته ویل چي هغه بیچاره چي پیاز مات کړي نو سترګې یې اوښکې کوي، بل ځل مې ترور ته وویل چي ته پیاز مه ماتوه نو به دي اوښکې نه راتویږي خو هغې ویل په پخلي کي چي پیاز نه وي بیا یې مزه کمه وي ... ترور مې راته ګرانه ده، که څه هم لکه زموږ د مدرسې د مدیرې په څیر پنډه او خوشکه ده خو نن مي ډیره یادیږي.
زموږ دکور سپی مي هم یادیږي، دا ځل چي ورشم کورته نو د ډاکتر کیمیاوي چاکلیټ به ورکوم چي ویي خوري او ټول ویښتان یې توی شي، مور به مي هره ورځ له کوره د سپي ویښتانو پاکولو خلاصه وي...
پلارجانه زه ستا خبرې منم
هغه دی د ساعت ستنه پر دریو ودریده...
خدایه ما روغه کړې...
ژباړه: حمدالله فطرت
ليست هناك تعليقات:
إرسال تعليق