#وروستی_مورچل "²" برخه:
د اسلام دښمنانو ته د عباسیانو تش او وراسته محلونه هم د نه ماتېدونکو برجونو او کلاګانو په څېر ښکارېدل، چې د هغوی نیکونو په لمړۍ پېړۍ کې د لویو لویو واکمنو تاجونه تر خپلو قدمونو لاندې کړي ؤ، نېږدې شپږ سوه کاله وروسته د جبر او ظلم هغه هوس چې د روم او ایران په کنډوالو کې ویده ؤ د ګوبي دښتې د یو شپانه په وجود کې را ویښ شو، د هغه شپانه نوم "تموچن" ؤ چې د جنګېز خان په نوم مشهور شو.
د نړۍ هغه فاتح چې د بخت بېړۍ یې د وینو په سمندر کې لامبو وهله چې د ده برخه د تیارو او توپانونو لارښونه وه، د دغه چنګېز خان په مشرۍ د منګولیا وحشي قبیلې د یوې سیلۍ په څېر پورته شوې، د تهذیب هره ډیوه یې مړه کړه او د نړۍ په څلورو خواو خپاره شول، شپږ سوه کاله دمخه چې کوم نسیم د عربو له دښتې را چلېدلی ؤ د انسانیت پر بڼ یې د رحمت غمي اورولي ؤ، خو شپږ سوه کاله وروسته چې د ګوبي له دښتې نه کومه تالنده را ښکاره شوه په هغو کې د نسیمونو پرځای د چاودلو اور غورځونکو غرونو تودوخه او اورونه ؤ، او د هغې د دو دونو د ورېځې تر بړستنې لاندې هغه اورنۍ سېلاب ؤ چې ښارونه او کلي یې وسوځول او پرې تېر شو.
د مهذبې نړۍ لپاره د جنګېز خان د جګړو تکتیک بیخي نوی ؤ، نړۍ هغوی ته یو پراخه ښکار ځای ؤ، د شپنو قبیلو سره د اسونو هیڅ کمی نه ؤ، پر پسونو او اوزو سربېره دوی د اسونو په غوښه اوشېدو ګذاره کوله، پردې سربېره دوی د ځنګل د هر ځناور غوښه خوړله، د ګوبی په دښته کې د ښارونو او کلیو هیڅ نوم او نښه نه وه، چېرته به چې باران وشو دغه شپانه به همالته ولاړل او ترڅو به یې څارویو د هغې سیمې ټول شنه ونه خوړل دوی به همالته پاتې کېدل او چې بیا به کوم چا دا خبر راوړ چې په فلاني ځای کې څو څاڅکي باران شوی دی دوی به همغه لوری ته مخه کړه، کله به د نویو څړ ځاینو پر سر د یوې قبیلې د بلې سره شخړه راغله، چې زورورې قبیلې به د کمزوری قبیلې د څارویو د اخیستو سربېره د هغوی نارینه او ښځې هم مریان کړل، ځکه خو به کمزورو قبیلو اتحاد وکړ او یو ځواکمن سړی به یې مشر وټاکه، د ژمي په موسم کې به دغه ټوله سیمه دوزخ ته ورته یخنۍ لاندې کړه، د رېګونو پر سر به د واورې سپین څادر وغوړېد او د وښو نه موندلو له امله به د دوی څاروي وچ شول، کله کله به توندې سیلۍ را والوتې د دوی کیږدۍ به یې سره والوزولې او څاروي به یې ترې په یوه او بله کړل.
د طبعیت سره د دایمي مقابلې د دې خلکو نه کلک او د زغم خاوندان جوړ کړي ول، په ورځو ورځو وږي جنګېدلی شول، چنګیز خان د لویو لویو سردارانو د ځپلو نه وروسته هغوی د ځان تابع کړل او بیا یې د شپنو تاتاریانو په مخ کې د هغو هیوادونو نقشې کېښودې چې هلته شنه فصلونه، ښایسته باغونه او شنې ورشو ګانې وې، د لوټمارۍ هوس ټول بربریان د جنګېز خان د جنډې لاندې راټولېدو ته وهڅول..............
لړۍ دوام لري.
د اسلام دښمنانو ته د عباسیانو تش او وراسته محلونه هم د نه ماتېدونکو برجونو او کلاګانو په څېر ښکارېدل، چې د هغوی نیکونو په لمړۍ پېړۍ کې د لویو لویو واکمنو تاجونه تر خپلو قدمونو لاندې کړي ؤ، نېږدې شپږ سوه کاله وروسته د جبر او ظلم هغه هوس چې د روم او ایران په کنډوالو کې ویده ؤ د ګوبي دښتې د یو شپانه په وجود کې را ویښ شو، د هغه شپانه نوم "تموچن" ؤ چې د جنګېز خان په نوم مشهور شو.
د نړۍ هغه فاتح چې د بخت بېړۍ یې د وینو په سمندر کې لامبو وهله چې د ده برخه د تیارو او توپانونو لارښونه وه، د دغه چنګېز خان په مشرۍ د منګولیا وحشي قبیلې د یوې سیلۍ په څېر پورته شوې، د تهذیب هره ډیوه یې مړه کړه او د نړۍ په څلورو خواو خپاره شول، شپږ سوه کاله دمخه چې کوم نسیم د عربو له دښتې را چلېدلی ؤ د انسانیت پر بڼ یې د رحمت غمي اورولي ؤ، خو شپږ سوه کاله وروسته چې د ګوبي له دښتې نه کومه تالنده را ښکاره شوه په هغو کې د نسیمونو پرځای د چاودلو اور غورځونکو غرونو تودوخه او اورونه ؤ، او د هغې د دو دونو د ورېځې تر بړستنې لاندې هغه اورنۍ سېلاب ؤ چې ښارونه او کلي یې وسوځول او پرې تېر شو.
د مهذبې نړۍ لپاره د جنګېز خان د جګړو تکتیک بیخي نوی ؤ، نړۍ هغوی ته یو پراخه ښکار ځای ؤ، د شپنو قبیلو سره د اسونو هیڅ کمی نه ؤ، پر پسونو او اوزو سربېره دوی د اسونو په غوښه اوشېدو ګذاره کوله، پردې سربېره دوی د ځنګل د هر ځناور غوښه خوړله، د ګوبی په دښته کې د ښارونو او کلیو هیڅ نوم او نښه نه وه، چېرته به چې باران وشو دغه شپانه به همالته ولاړل او ترڅو به یې څارویو د هغې سیمې ټول شنه ونه خوړل دوی به همالته پاتې کېدل او چې بیا به کوم چا دا خبر راوړ چې په فلاني ځای کې څو څاڅکي باران شوی دی دوی به همغه لوری ته مخه کړه، کله به د نویو څړ ځاینو پر سر د یوې قبیلې د بلې سره شخړه راغله، چې زورورې قبیلې به د کمزوری قبیلې د څارویو د اخیستو سربېره د هغوی نارینه او ښځې هم مریان کړل، ځکه خو به کمزورو قبیلو اتحاد وکړ او یو ځواکمن سړی به یې مشر وټاکه، د ژمي په موسم کې به دغه ټوله سیمه دوزخ ته ورته یخنۍ لاندې کړه، د رېګونو پر سر به د واورې سپین څادر وغوړېد او د وښو نه موندلو له امله به د دوی څاروي وچ شول، کله کله به توندې سیلۍ را والوتې د دوی کیږدۍ به یې سره والوزولې او څاروي به یې ترې په یوه او بله کړل.
د طبعیت سره د دایمي مقابلې د دې خلکو نه کلک او د زغم خاوندان جوړ کړي ول، په ورځو ورځو وږي جنګېدلی شول، چنګیز خان د لویو لویو سردارانو د ځپلو نه وروسته هغوی د ځان تابع کړل او بیا یې د شپنو تاتاریانو په مخ کې د هغو هیوادونو نقشې کېښودې چې هلته شنه فصلونه، ښایسته باغونه او شنې ورشو ګانې وې، د لوټمارۍ هوس ټول بربریان د جنګېز خان د جنډې لاندې راټولېدو ته وهڅول..............
لړۍ دوام لري.
ليست هناك تعليقات:
إرسال تعليق